PL EN
  • Geografia na Uniwersytecie Warszawskim
  • Studia geograficzne
  • Wydział Geografii i Studiów Regionalnych
  • geografia i gospodarka przestrzenna
  • Studia dzienne, zaoczne i podyplomowe
 
SPIS PRACOWNIKÓW

Richling Andrzej

Tytuł/Stopieńprof. dr hab.
ImięAndrzej
NazwiskoRichling
Jednostka Zakład Geoekologii
Telefon225521518
Pokój210A
Emaila.richling@uw.edu.pl
Konsultacje
Pełnione funkcje
Krótkie omówienie działalności

Profesor Andrzej Richling geograf fizyczny i ekolog krajobrazu jest zatrudniony w Uniwersytecie Warszawskim od 1960 r. (asystent, adiunkt, wykładowca – w latach 1960 – 1967, docent w latach 1976 – 1986, profesor nadzwyczajny w latach 1986 – 1992, profesor zwyczajny od 1992 r. Od początku 2009 r. w niepełnym wymiarze czasu). Od 2009 r. zatrudniony również jako profesor zwyczajny na pełnym etacie w Państwowej Szkole Wyższej im Papieża Jana Pawła II w Białej Podlaskiej.

Stopień doktora nauk przyrodniczych otrzymał w roku 1969, a stopień doktora habilitowanego nauk geograficznych w zakresie geografii fizycznej w 1975. Tytuł naukowy profesora nauk o Ziemi uzyskał w 1986 r.

Profesor A. Richling wniósł znaczący wkład w rozwój geografii fizycznej i ekologii krajobrazu. Jego zainteresowania dotyczą ujęć syntetycznych. W znaczący sposób przyczynił się do rozwoju nowego kierunku badawczego – kompleksowej geografii fizycznej, a w szczególności do rozwoju metod badawczych przede wszystkim w odniesieniu do metodyki regionalizacji fizycznogeograficznej, badania relacji pomiędzy składowymi systemu przyrodniczego, oceny potencjału środowiska przyrodniczego do potrzeb planowania przestrzennego i prognozy przekształceń środowiska po wpływem różnych inwestycji. Jest autorem nowej metody regionalizacji fizycznogeograficznej oraz oryginalnych rozwiązań pozwalających na ilościowe przedstawienie siły relacji pomiędzy składowymi krajobrazu. Opublikował w PWN podręcznik zatytułowany Kompleksowa geografia fizyczna stanowiący kompendium wiedzy w tej dziedzinie nauki.

Prof. A. Richling włączył się też w nurt badań rozwijającego się dynamicznie na świecie kierunku nazywanego ekologią krajobrazu. Jego prace z tej dziedziny dotyczyły funkcjonowania systemów krajobrazowych, ich hierarchicznej klasyfikacji, planowania krajobrazu i oceny fizjonomicznych cech krajobrazu. W 1994 roku ukazał się w Wydawnictwie Naukowym PWN pierwszy w tej dziedzinie, polski podręcznik Ekologia krajobrazu opracowany we współpracy z J. Solonem. W 1996 roku pojawiło się rozszerzone jego wydanie, wznowione w 1998 i 2002 roku. W 2011 r. książka została ponownie unowocześniona i rozszerzona.

Profesor A. Richling ma też istotne osiągnięcia w dziedzinie tematycznej kartografii fizycznogeograficznej. Opracował i opublikował szereg map przedstawiających typologię krajobrazu naturalnego, w tym nową wersję typologii krajobrazu naturalnego Polski i szczegółowe podziały fizycznogeograficzne wybranych regionów. Opracował też, we współpracy z W. Lewandowskim, mapy wykorzystania krajobrazu Polski i Europy Środkowej. Wymienione mapy opublikowane zostały w atlasach regionalnych, w Atlasie Rzeczypospolitej oraz w Atlasie Europy Wschodniej i Południowo-wschodniej (Wiedeń 1995 r.).
Ma znaczący dorobek w dziedzinie badań stosowanych, służących rozwiązywaniu zadań o znaczeniu utylitarnym. Pełnił funkcję kierownika wielu zespołów badawczych. Pod jego kierunkiem realizowane były tematy: Metodyka badania zależności użytkowania ziemi od typu krajobrazu naturalnego, Ocena warunków geograficznych województwa suwalskiego, Studia fizycznogeograficzne w województwie płockim. Kierował pracami nad planem ochrony Wigierskiego Parku Narodowego, uczestniczył w opracowaniu operatu oceny walorów i zasobów krajobrazu kilku innych parków narodowych. Poza wymienionymi Prof. A. Richling opracował lub uczestniczył w opracowaniu około 50 niepublikowanych ekspertyz i dokumentacji.

Jest autorem ponad 300 publikacji, w tym autorem i redaktorem 34 książek, m.in. w 1992 r. opublikował podręcznik Kompleksowa geografia fizyczna, w 2003 r. pod jego redakcją ukazała się praca zbiorowa Przyroda Mazowsza i jej antropogeniczne przekształcenia, a w 2007 r. metodyczne opracowanie zbiorowe Geograficzne badania środowiska przyrodniczego.
Prowadzi żywą współpracę międzynarodowa z ośrodkami naukowymi w większości państw w Europie oraz z uniwersytetami w Ameryce Północnej i Łacińskiej. Ma za sobą dłuższe pobyty na uniwersytetach w Montrealu i Besancon. Odbył liczne podróże o charakterze „misji profesorskich”. Uczestniczył w wielu kongresach i międzynarodowych konferencjach, w tym w kilku w charakterze zaproszonego referenta.
Jest członkiem założycielem powstałej w 1982 roku Międzynarodowej Asocjacji Ekologii Krajobrazu (IALE). Był długoletnim przewodniczącym międzynarodowej grupy roboczej IALE Landscape System Analysis in Environmental Management. Do roku 2007 był również przewodniczącym istniejącej od 1993 roku Polskiej Asocjacji Ekologii Krajobrazu. W 2008 roku przyznano mu tytuł honorowego przewodniczącego tej organizacji. Pełnił też funkcję przewodniczącego Klubu Ekologii Krajobrazu Polskiego Towarzystwa Geograficznego w okresie 1988 – 1993.

Prof. A. Richling ma znaczące osiągnięcia w dziedzinie kształcenia młodej kadry. Był promotorem w 18 zakończonych przewodach doktorskich. Jest autorem 27 recenzji doktorskich i 8 habilitacyjnych. Opracował 23 wnioski w sprawie tytułu lub stanowiska profesora, w tym dwa w stosunku do osób z zagranicy. Był autorem licznych opinii dla Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.
Prowadzi seminaria magisterskie i liczne wykłady dla różnych kierunków studiów (geografii, gospodarki przestrzennej, ochrony środowiska, turystyka i rekreacja). Kierował ponad 160 pracami magisterskimi i licencjackimi. Wykształcił liczne grono pracowników nauki, którzy pełnią dziś odpowiedzialne funkcje w Uniwersytecie Warszawskim i w innych ośrodkach naukowych.

Wyróżnia się również dużym zaangażowaniem w działalności organizacyjnej. Przez 18 lat pełnił funkcję dziekana Wydziału Geografii Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego. Przez trzy kadencje pełnił również funkcje Dyrektora Instytutu Nauk Fizycznogeograficznych. Od 1977 do końca 2008 r. kierował Zakładem Geoekologii, a w okresie 2004 - 2006 był również kuratorem Zakładu Geomorfologii. Przez 14 lat był z wyboru członkiem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

Był również przez kilka kadencji członkiem Komitetu Nauk Geograficznych PAN i pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komitetu. Jest przewodniczącym Rady Fundatorów Narodowej Fundacji Ochrony Środowiska.

Prof. A. Richling jest członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Geograficznego, Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego i IALE-SK. Jest też redaktorem naczelnym serii Problemy Ekologii Krajobrazu oraz członkiem komitetów redakcyjnych kilku czasopism.

Otrzymał kilka odznaczeń państwowych: Złoty Krzyż Zasługi – 1981 r., Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1987 r., Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski - 1998 r. Trzykrotnie otrzymał nagrodę Ministra NSzWiT oraz Edukacji Narodowej za opublikowane podręczniki. W 1998 roku został odznaczony Złotym Medalem Wydziału Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Karola w Pradze, w 2007 r. Medalem Uniwersytetu Warszawskiego i w 2008 r. Złotym Medalem Uniwersytetu Wrocławskiego. Otrzymał też Złotą Odznakę Polskiego Towarzystwa Geograficznego, Odznakę za zasługi dla województwa suwalskiego, Srebrną Odznakę „Zasłużony Białostoczczyźnie”, Medal za Zasługi dla Republiki Pińczowskiej oraz IALE Distinguished Scholarship Award.

Książki

Rozdziały w książkach

Artykuły w czasopismach

(2012) Hierarchiczny model systemu przyrodniczego i jego wykorzystanie do oceny i prognozowania biogeoróżnorodności; Okres: 2009-2012; [koordynator]; N305 322135,
(2010) Hierarchiczny model systemu przyrodniczego i jego wykorzystanie do oceny i prognozowania biogeoróżnorodnośći; Okres: 2008-2011; [koordynator]; WGR2765,190100-501-66-27-65
Ekologia krajobrazu w Unii Europejskiej
Fizjografia planistyczna
Geografia fizyczna Polski
Geografia Polski
Koncepcje i problemy badawcze geografii
Krajobrazowe jednostki przestrzenne
Natural environment of Poland (ERASMUS)
Badania krajobrazowe w Polsce i na świecie
Metodologia i współczesne kierunki badań geograficznych (1)
Natural environment of Poland (ERASMUS)